Skip to content

ortopeda kwiatkowski zabrze czesc 4

2 tygodnie ago

544 words

Sześcioro dzieci w grupie 1A i trzech w grupie 1B miało zakażenie HIV wywołane transfuzją. Poważne infekcje bakteryjne
Tabela 2. Tabela 2. Poważne zakażenia i śmiertelność podczas badania. * Stu trzydzieści trzy badane dzieci miały 214 poważne infekcje bakteryjne, które zostały potwierdzone laboratoryjnie lub klinicznie (tabela 2). Klinicznie zdiagnozowane infekcje były 2,3 razy częstsze niż zakażenia wykazane laboratoryjnie. Cztery poważne infekcje (trzy klinicznie zdiagnozowane i jedno udowodnione laboratoryjnie), które wystąpiły u czwórki dzieci w ciągu siedmiu dni od pierwszej infuzji zostały wyłączone z analizy; jedno dziecko było w ramieniu placebo, a trzy w ramieniu immunoglobuliny dożylnej.
Rycina 1. Ryc. 1. Prawdopodobieństwo pozostawania w stanie wolnym od laboratoryjnych i klinicznie zdiagnozowanych poważnych zakażeń bakteryjnych po włączeniu do badania, u dzieci przypisanych do dożylnej immunoglobuliny (linia ciągła) lub placebo (linia przerywana). Panel A pokazuje grupę 1B (P = 0,005 w całym teście log-rank dla porównania badanych ramion), Panel B grupę 2 (P = 0,035) i panel C grupy 1B i 2 w połączeniu (wszystkie dzieci z liczbą CD4 + . 0,2 × 109 na litr przy wejściu) (P = 0,009).
Wartości plus-minus to średnie . SE.
Istniała istotna różnica w grupie 1B (P = 0,005) pomiędzy dwoma badanymi ramionami pod względem czasu wolnego od ciężkiej infekcji (ryc. 1A). Średni czas do wystąpienia udowodnionej laboratoryjnie lub klinicznie zdiagnozowanej infekcji w grupie 1B był o około rok dłuższy w przypadku dożylnej immunoglobuliny niż w przypadku placebo (583 vs. 221 dni). W grupie A nie było jednak różnicy w czasie zakażenia ani liczby dzieci z ciężkimi zakażeniami. W przypadku czwórki dzieci, które zostały umieszczone w grupie ze względu na historię zakażeń definiujących AIDS (klasa CDC P2D1 lub P2D2) i zostały przypisane do grupy placebo, liczby CD4 + nie zostały wykonane przy wejściu, a dzieci te nie zostały uwzględnione w analizie podgrup grupa 1. Dwoje z tych dzieci miało w sumie trzy epizody klinicznie zdiagnozowanej ciężkiej infekcji.
Z powodu braku równowagi wieku pomiędzy badanymi ramionami w grupie 1B, przeprowadzono dodatkowe analizy z modelem proporcjonalnych zagrożeń, aby kontrolować wiek podczas wejścia do badania, stosując wiek jako zmienną ciągłą. Znaczący wpływ leczenia na dożylną immunoglobulinę obserwowano po dostosowaniu do wieku w grupie 1B (ryzyko względne, 0,47, przedział ufności 95%, od 0,23 do 0,96, P = 0,04). Wyniki dla grupy ogółem (grupy 1A i 1B łącznie) wykazywały trend w kierunku efektu leczenia (P = 0,10) zarówno przed korektą, jak i po niej, dla wieku przy przyjęciu i liczby CD4 +.
W grupie 2, chociaż odsetek dzieci z ciężkimi zakażeniami był mniejszy niż w grupie 1, był również znacznie dłuższy czas wolny od infekcji u osób leczonych dożylną immunoglobuliną (ryzyko względne, 0,60; przedział ufności 95%, 0,40 do 0,97 ; P = 0,035). Efekt leczenia w grupie 2 był widoczny dopiero po około 12 miesiącach dożylnej terapii immunoglobuliną (ryc. 1B). Dla wszystkich dzieci z liczbą CD4 + .0,2 × l09 na litr przy wejściu (grupy 1B i 2 łącznie), leczenie z dożylną immunoglobuliną znacząco wydłużyło czas wolny od poważnej infekcji (względne ryzyko, 0,58; przedział ufności 95%, 0,39 do 0,86; P = 0,009) (ryc
[hasła pokrewne: pobieranie krwi do badań laboratoryjnych, bebilon pepti dha, przeglądarka skierowań na leczenie uzdrowiskowe z nfz ]