Skip to content

Infliksymab do leczenia indukcyjnego i podtrzymującego w przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 5

3 tygodnie ago

33 words

W ACT 2 w tygodniu 8, 65,5 procent pacjentów w grupie otrzymującej 5 mg infliksymabu (78 z 121) i 69,2 procent pacjentów w grupie otrzymującej 10 mg infliksymabu (83 na 120) miało odpowiedź z 29,3% pacjentów w grupie placebo (36 z 123, P <0,001 dla obu porównań) (Figura 2A). Tabela 3. Tabela 3. Podsumowanie wyników pierwotnej i wtórnej skuteczności z ACT i ACT 2. W obu badaniach odsetek pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź kliniczna lub remisja w 8 i 30 tygodniu oraz w 54. tygodniu w badaniu ACT były wyższe o czynnik 1,7 do więcej niż 2 w grupie infliksymabu niż w grupie placebo (ryc. 2A i ryc. 2B). Częstość odpowiedzi klinicznej była podobna w zależności od subpopulacji pacjentów opornych na kortykosteroidy i tych, którzy nie byli oporni na kortykosteroidy (Tabela 3).
Ryc. 3. Ryc. 3. Udział pacjentów z utrzymującą się odpowiedzią kliniczną (panel A) i utrzymującą się remisją kliniczną (panel B) w ACT i ACT 2. Proporcje pacjentów z utrzymującą się odpowiedzią kliniczną lub remisją były znacznie grupy infliksymabu niż w grupach placebo (ryc. 3). Częściowe wyniki Mayo w obu badaniach potwierdzają kliniczną poprawę już w 2. tygodniu (Tabela 3).
Gojenie błony śluzowej w tygodniach 8 i 30 w każdym badaniu iw 54 tygodniu w ACT wystąpiło u istotnie większej liczby pacjentów w grupach infliksymabowych niż w grupie placebo (P.0,009 dla wszystkich porównań) (Tabela 3 i Figura 2C).
W punkcie wyjściowym 61,0 procent pacjentów (222 z 364) otrzymywało kortykosteroidy w ACT 1, podobnie jak 51,1 procent w ACT 2 (186 z 364). Podstawowa mediana dziennej dawki kortykosteroidu wynosiła 20 mg na dobę w obu badaniach. Odsetek pacjentów, którzy byli w remisji klinicznej i przerwali stosowanie kortykosteroidów w 30. tygodniu w obu badaniach iw 54. tygodniu w ACT był wyższy w grupie infliksymabu niż w grupie placebo. Podobnie, zmniejszenie dawki dobowej dawek kortykosteroidów było większe u pacjentów w grupach infliksymabu niż u osób z grupy placebo (Tabela 3).
Przeciwciała przeciwko infliksymabowi
Tabela 4. Tabela 4. Podsumowanie analiz bezpieczeństwa i immunogenności dla wszystkich pacjentów, którzy przeszli losowanie. W 54. tygodniu, wśród 229 pacjentów w ACT 1, którzy mieli próbki surowicy dostępne do oceny przeciwciał przeciwko infliksymabowi, 14 (6,1 procent) miało dodatnie testy na przeciwciała w pewnym punkcie po pierwszej infuzji infliksymabu (Tabela 4), 36 (15,7 procent) miał ujemne wyniki testów (niewykrywalne stężenia infliksymabu w surowicy), a 179 (78,2 procent) miało niejednoznaczne testy (ujemne dla przeciwciał w obecności wykrywalnych stężeń infliksymabu w surowicy). Wśród 188 pacjentów w ACT 2, którzy mieli próbki surowicy dostępne do oceny przeciwciał przeciwko infliksymabowi, 12 (6,4 procent) miało dodatnie testy na przeciwciała, 34 (18,1 procent) miało negatywne testy, a 142 (75,5 procent) prowadziło do niejednoznacznych testów.
W ACT odpowiedź kliniczna w 54. tygodniu wystąpiła u 3 z 14 pacjentów z pozytywnymi testami na obecność przeciwciał (21,4 procent), w porównaniu z 3 z 36 pacjentów z negatywnymi testami (8,3 procent) i 103 z 179 pacjentów z nierozstrzygającymi testami (57,5 procent)
[przypisy: licówki bez szlifowania warszawa, dermatologia estetyczna warszawa, choroby psów objawy ]
[patrz też: rezonans magnetyczny kolana warszawa, niedoczynność tarczycy u mężczyzn, terapia bydgoszcz ]