Skip to content

Geneza grypy pandemicznej – lekcje z wirusa z 1918 roku ad

3 tygodnie ago

496 words

W ostatnim dziesięcioleciu uznano liczne przypadki przenoszenia wirusa z człowieka na człowieka (patrz tabela); chociaż dopiero niedawno dowiedzieliśmy się o nich, wydarzenia te z pewnością nie są nowe. Nowością jest poszerzenie gamy gatunków ptaków i nonavian, które zostały zarażone obecnym wirusem H5N1. Charakterystyka odzyskanego wirusa 1918 w hodowli tkankowej i myszy ujawnia co najmniej dwie unikalne cechy. Wirus ten jest zdolny do replikacji i tworzenia blaszek miażdżystych na pojedynczych warstwach hodowli tkankowej w nieobecności proteazy trypsyny. Normalnie, proteaza taka jak trypsyna jest wymagana do aktywacji hemaglutyniny w celu zainicjowania infekcji kultury tkankowej, ale wirus 1918 może aktywować własną hemaglutyninę poprzez działanie neuraminidazy, bezpośrednio lub pośrednio (prawdopodobnie przez wiązanie neuraminidazy z gospodarzem proteaza). Dokładny mechanizm, za pomocą którego neuraminidaza przejmuje aktywność proteazy, nie został określony.
Ponadto wirus 1918 jest 100 razy bardziej zabójczy u myszy niż jakikolwiek inny ludzki wirus grypy; mediana dawki letalnej (LD50 lub 103,5 do 3,75 mediany dawek zakaźnych jaja [EID50]) jest niska, a wirus szybko się replikuje, tak że wysokie miana (> 107 EID50 na mililitr) znajdują się w płucach zainfekowanych myszy. Wysokie inokulum wirusowe powoduje śmierć myszy już w trzy dni po zakażeniu. Wirus z 1918 był podatny na związki adamantynowe (amantadyna i rimantadyna) i inhibitory neuraminidazy (oseltamiwir i zanamiwir), a dostępność odzyskanego wirusa ułatwi badania innych leków. Na przykład, energiczne uwalnianie cytokin u myszy zakażonych wirusem grypy 1918 jest związane z szybkim początkiem choroby płuc i śmierci. Związki, które blokują działanie specyficznych cytokin można teraz ocenić jako terapeutyki, które mogą pomóc w zmniejszeniu śmiertelności związanej z pandemiczną grypą.
Nie można stwierdzić, czy obecny H5N1 jest zdolny do przystosowania się do ludzi, aby mógł rozprzestrzeniać się z wysoką wydajnością poprzez niskotołowe przenoszenie aerozolu, aby zapoczątkować pandemię grypy. Jednak Taubenberger i in. dostarczyć wskazówek dotyczących zmian genetycznych, które mogą być wymagane w przypadku takiego zdarzenia. Rola PB1 musi być kluczowa, ponieważ zarówno w latach 1957, jak i 1968 ten gen polimerazy został przeniesiony wraz z hemaglutyniną podczas reasortmentu. Porównując sekwencję konsensusową trzech genów polimerazy ptasiej grypy PA, PB1 i PB2 z sekwencją 1918, jak również z bardziej współczesnymi wirusami grypy, Taubenberger i in. zidentyfikowali cztery aminokwasy PA, jeden z PB1 i pięć PB2, które można znaleźć w wirusach grypy człowieka (w tym wirus 1918), ale generalnie nie w wirusach ptasiej grypy. W dwóch przypadkach te aminokwasy znajdują się w regionach sygnalizacji jądrowej lokalizacji, co sugeruje, że niektóre lub wszystkie z tych różnic aminokwasowych są krytyczne dla przystosowania się wirusa do ludzi.
Sekwencje genetyczne wirusa Hongkongu H5N1 z 1997 r. I wirusa H5N1 z 2004 r. Wykazują, że kilka ludzkich izolatów tych wirusów zawiera jedną z pięciu zmian aminokwasów w PB2, które zostały zidentyfikowane jako ważne dla zdolności wirusa 1918 do infekowania ludzi.
[przypisy: płatki teff, ciekawe choroby genetyczne, dentysta warszawa centrum ]
[patrz też: przychodnia zielona góra, płatki teff, wykaz alergenów ]